aedificator
aedificator, a builder
aedĭfĭcātor, ōris, m. [aedifico].
- A builder: vocaberis aedificator saepium, Vulg. Isa. 58, 12; in the class. period only trop., = δημιουργός: mundi, the maker, architect, Cic. Univ. 2: aedificatores mundi, id. N. D. 1, 9.—
- II From the Aug. period adj. (cf. Br. Nep. Ages. 4, 2) with the access. idea of inclination or passion, that is fond of building: nemo illo minus fuit emax, minus aedificator, Nep. Att. 13; Juv. 14, 86; Col. 1, 4, 8; Flor. 1, 8, 4.
aedificātor, ōris, m. (aedifico), der Bauende, I) im allg. = der Erbauer, Baumeister, diligens, ICt.: saepium, Vulg.: bildl., mundi, Cic.: ecclesiae, Eccl. – II) prägn., der gern Bauende, der Baulustige, Nep. Att. 13, 1. Col. 1, 4, 8. Flor. 1, 8, 4. Iuven. 14, 86.
Lud ‥, gloriosus ~or urbium existens, renovavit muros urbis Trinovantum; ‥ precepit etiam civibus ut domos et edificia sua in eadem construerent
si cupis agricola fieri novus edificator, / edificare velis vicinos inter honestos
arduus allator et optimus edificator(
verborum Dei seminator et eorundem strenuus ~or
ædĭfĭcātŏr, (14) ōris, m. , qui bâtit, constructeur : Cato Agr. 1, 4 ; Cic. Nat. 1, 18 || qui a la manie de bâtir, bâtisseur : Nep. Att. 13, 1 ; Juv. 14, 66.
- 1. bouwer [mundi schepper];
- 2. iem. die graag bouwt.
providus atque dator alacris, bonus Ædificator, hortator sapiens... moderator, etc.
Edifieur en meurs, apud Christ. Pisan. in prol. ad Hist. Caroli V. reg. Franc. Vide supra Ædificarius.
aedificātor ōris, m
- aedifico, a builder: mundi.—One fond of building: nemo minus, N.