aedificatorius
aedĭfĭcātōrĭus, a, um, adj. [aedifico], pertaining to building.
- I Lit.: aedificatoria somnia, Tert. Anim. 47.—Hence, subst.: aedĭfĭcātōrĭa, ae, f., = architectura, Boëth. Aristot. Top. 3, 1, p. 680.—
- II Fig.: verbum aedificatorium mortis, i. e. that was the cause of death, Tert. Carn. Christ. 17.
aedificātōrius, a, um (aedifico), aufbauend, Tert. de anima 47: übtr., verbum aedif. mortis, den Tod bringendes, Tert. de carn. Christ. 17: aedif. iurgium, Hieron. in ep. ad Philem. 1, 1. – subst., aedificātōria, ae, f. (sc. ars), die Baukunst, Boëth. Arist. top. 3, 1. p. 680.
ars ~ia est mechanica geometrie et non est pars philosophic
novimus quod zelus domus Dei vos comedit [cf. ] et desiderium illius edificande vehementer accendit; suppetit quoque vobis ‥ eminenter ars ~iaPsalm. lxviii 10
ad quam [desidiam ] excutiendam debet vacare verbo ~io vel utili studio
si quando lector cessaret, aut de hiis que legerat aut de ~iis aliquibus cum assistentibus tractabat(
in divinis libris et anime ~iis
veritas caritative ~ia ad salutem
ædĭfĭcātōrĭus, a, um, qui est constructeur de, cause de : Tert. Carn. 17.
Exemplis operum et verbis Ædificatoriis quod verus Deus in eis est, demonstrent.