aemulator
aemulator, a zealous imitator
aemŭlātor, ōris, m. [aemulor],
- a zealous imitator, emulator (in a good sense), ζηλωτής: ejus (sc. Catonis), * Cic. Att. 2, 1 fin.: animus aemulator Dei, Sen. Ep. 124 fin.: virtutum aemulator fuit, Just. 6, 3: aemulatores sunt legis, Vulg. Act. 21, 20; 1 Cor. 14, 12.—Eccl., of God as jealous of his honor: Deus est aemulator, (the Lord) is a jealous God, Vulg. Exod. 34, 14.
aemulātor, ōris, m. (aemulor), der Nacheiferer, absol., Eccl.: virtutum, Iustin.: canendi, Apul.: v. Abstr., animus aem. dei, Sen.: ironisch, Catonis aem., der Nachtreter, Cic. ad Att. 2, 1, 10. – m. Acc., facta consultaque eius quidem aemulator erat, Sall. hist. fr. 3, 7 D. (Kritz 3, 6 aemulatus est).
beatae vitae ~ores
caelibes integritatis ~ores et spurcitiae contemptores
omnes hi ~ores sunt legis
audite me, fratres, Dominice legis ~ores
vehementi ~ori non satis fuit ‥ erubescere
regis optimi Lodowici laudabilis ~or effectus
papale mandatum, omnibus regni ~oribus exosum et detestabile
Christiane religionis sincerus ‥ et fervidus ~or
zizannie satores et ~ores discordie
~ores,onhyrgend
ab his qui probitatis illius improbissimi ~ores exstiterant
introducti ‥ in castrum ‥ per dies non paucos secure ab ~oribus permanserunt
æmŭlātŏr, (15) ōris, m. , qui cherche à égaler, à imiter : Catonis Cic. Att. 2, 1, 10, qui se pique dʼimiter Caton ; discipulus dei æmulatorque Sen. Prov. 1, 5, [le sage] disciple et émule de Dieu || rival : Tac. H. 3, 66.
aemulātor ōris, m
- aemulor, a zealous imitator, Catonis.