affectio
affectio, a relation, disposition
- The relation to or disposition toward a thing produced in a person by some influence (in this and the two foll. signif. almost peculiar to the philos. lang. of Cic.): comparantur ea, quae aut majora aut minora aut paria dicuntur; in quibus spectantur haec: numerus, species, vis, quaedam etiam ad res aliquas adfectio, relation, Cic. Top. 18, 68, and § 70; cf. id. ib. 2, 7.—
- II. A. A change in the state or condition of body or mind, a state or frame of mind, feeling (only transient, while habitus is lasting): adfectio est animi aut corporis ex tempore aliqua de causa commutatio ut, laetitia, cupiditas, metus, molestia, morbus, debilitas, et alia, quae in eodem genere reperiuntur, Cic. Inv. 1, 25, 36; cf. 1, 2, 5, § 19. In Gellius = adfectus, as transl. of the Gr. πάθος, Gell. 19, 12, 3.—
- B A permanent state of mind, a frame of mind, a state of feeling, Gr. διάθεσις: virtus est adfectio animi constans conveniensque, Cic. Tusc. 4, 15, 34 Kühn (cf. in Gr. διάθεσις ψυχῆς συμφώνης αὑτῇ, Stob. Ecl. Eth. 2, p. 104); id. Fin. 3, 26, 65 Goer.: non mihi est vita mea utilior quam animi talis adfectio, neminem ut violem commodi mei gratiā, id. Off. 2, 6, 29 Beier.—Also of body, as anal. to the mind, a fixed, permanent constitution: tu qui definieris summum bonum firma corporis adfectione contineri, etc., Cic. Tusc. 5, 9, 27.—And metaph. of the stars, their position in respect to one another: astrorum, a constellation, Cic. Fat. 4: ex qua adfectione caeli primum spiritum duxerit, id. Div. 2, 47 (cf. affectus, a, um, B.).—
- C Esp., a favorable disposition toward any one, love, affection, good-will (post-Aug. prose): simiarum generi praecipua erga fetum adfectio, Plin. 8, 54, 80, 216: egit Nero grates patribus laetas inter audientium adfectiones, Tac. A. 4, 15: argentum magis quam aurum sequuntur, nullā adfectione animi, sed quia, etc., id. G. 5; Just. 24, 3: Artemisia Mausolum virum amāsse fertur ultra adfectionis humanae fidem, Gell. 10, 18, 1.—Concr., the loved object: adfectiones, children, Cod. Th. 13, 9, 3.—
- D In the Lat. of the Pandects, ability of willing, will, volition, inclination (cf. 2. affectus, II. D.): furiosus et pupillus non possunt incipere possidere, quia adfectionem tenendi non habent, Dig. 5, 16, 60.
fortes species que immutant animam sensitivam fortiter, ut moveatur ~onibus timoris et horroris et fuge vel contrariis
adolescens ‥ quem speciali quadam ~one archiepiscopus diligebat
vulnerate ‥ dilectioni renovata cicatricem obducit ~o
unde necessarius victus, fama et ~o subtrahitur ab eis(
propter specialem benevolenciam et ~onem quas ad magistros ‥ gessit
in adfectione, in voluntate
quas aptitudines in voluntate possumus nominare ~ones ‥ ~o hujus [sc. volendi ] instrumenti est qua sic afficitur ‥ ad volendum aliquid, etiam quando illud quod vult non cogitat, ut, si venit in memoriam, aut statim aut suo tempore illud velit
ipsos spiritus corporeos nullo alio corpore medio movet, sed sola ~one
terram ‥ ponderosam esse a primarum ~one qualitatum novimus
humida proprietas a tali eam ~one defendit
- 1. indruk, invloed;
- 2. toestand, gesteldheid [corporis];
- 3. stemming, gemoedstoestand;
- 4. voorliefde, genegenheid, welgezindheid, liefde;
- 5. het streven (naar: gen.).
情。內覺。外覺。愛。— astrorum 星之廕力。— erga eum 愛彼。— coeli 水土。星態。
Suggest a Translation
See an image
Dicebat Johannes de Carboneriis se habere debere, ratione dicti bajulatus, emolumenta dictarum bailliviarum, videlicet clamorem bannorum, deffectuum et Affectionum sive plantamentorum metarum... Item et medietatem emolumentorum provenientium in dictis bailliviis, pro Affectione seu plantamento metarum.Sed legendum prorsus
- adficio, a relation, disposition: ad res reliquas.—Esp., a temporary state, perturbation: animi.—A frame, state, constitution: animi: corporis.—Fig., of the stars, position, aspect: astrorum: caeli.—Inclination, partiality: animi, Ta.
-
…est, non qui parva metuit, sed qui omnino metu vacat. quae est enim alia fortitudo nisi animi adfectio cum in adeundo periculo et in labore ac dolore patiens, tum procul ab omni metu atque haec certe non…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…in nostra quam quae in aliorum potestate sunt ; stabilia incertis ; quae eripi non possunt eis quae possunt. Adfectio autem ad res aliquas est huius modi principum commoda maiora quam reliquorum ; itemque quae iucundi ora, quae pluribus…
M. Tullius Cicero, Topica
-
…vim maximam erroris etiamne urbis natalis dies ad vim stellarum et lunae pertinebat fac in puero referre, ex qua affectione caeli primum spiritum duxerit ; num hoc in latere aut in caemento, ex quibus urbs effecta est, potuit…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…potius quam Kalendis Ut igitur ad quasdam res natura loci pertinet aliquid, ad quasdam autem nihil, sic astrorum adfectio valeat, si vis, ad quasdam res, ad omnis certe non valebit. At enim, quoniam in…
M. Tullius Cicero, De Fato
-
…. proelium restituit insaniens dicamus igitur utilem insaniam Tracta definitiones fortitudinis intelleges eam stomacho non egere. fortitudo est igitur adfectio animi legi summae in perpetiendis rebus obtemperans vel conservatio stabilis iudicii in eis rebus quae formidolosae videntur subeundis et repellendis…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…erit pleraeque enim quaestiones, quae ad vitam moresque pertinent, a virtutis fonte ducuntur, quando igitur virtus est adfectio animi constans conveniensque, laudabiles efficiens eos, in quibus est, et ipsa per se sua sponte separata etiam…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…, id aut extimescere veniens aut non ferre praesens nonne turpe est atqui vide ne, cum omnes rectae animi adfectiones virtutes appellentur, non sit hoc proprium nomen omnium, sed ab ea quae una ceteris excellebat omnes nominatae sint…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…duceret ; tu vero, Metrodore, qui omne bonum in visceribus medullisque condideris et definieris summum bonum firma corporis adfectione explorataque eius spe contineri, Fortunae aditus interclusisti quo modo isto enim bono iam exspoliari potes. Atqui his capiuntur…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…repugnantia. non enim omne vitium paris habet dissensiones, ut eorum, qui non longe a sapientia absunt, adfectio est illa quidem discrepans sibi ipsa, dum est insipiens, sed non distorta nec prava. morbi autem et…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…animi vitio id eveniat, tamen in corpore immutari hominis natura videatur. itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur. Iam vero animus non esse solum, sed etiam cuiusdam modi debet…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum