1 alienare
[CL]
1 to alienate (possessions).
terras quas Hugo ‥ ~averat ‥ revocavit
[Gir. EH II 25]; 1269 quod ~atum fuit de jure domini mei ‥ per ballivos antecessores meos revocabo
[CBaron 77]; 1280 abbas ~avit terras, maneria, decimas
[Reg. Ebor. 23]; 1309 extraneus cui tenementa ~ata fuerunt ipsum non permisit intrare
[Year Bk. I (Selden Soc. XVII) 49]; 1333 de fine pro licencia ~andi laicum feodum ‥ ad manum mortuam
[LTR Mem 105 r. 139]; quia ipsa jura eas [decimas] volunt ~are
[Wycl. Compl. 91].
2 (w. pers. obj.) to detach, estrange. b (refl.). c to drive out of one’s mind.
s1141 [imperatrix] erecta in superbiam intolerabilem ‥ omnium fere corda a se ~avit
[H. Hunt. HA VIII 19]; a1188 ero ‥ a consorcio eorum ‥ in perpetuum ~atus
[Feod. Durh. 128]. b cupiens se ab omnibus saeculi hujus ‥ negotiis ~are
[Bede HE III 19]; s1386 ab illo tempore ~avit se rex a cetu procerum
[V. Ric. II 77]. c nec mirum si illi qui spiritum Domini ‥ subito suscipiunt a terrene mentis interim statu ~ari videantur
[Gir. DK I 16]; succus consolide ‥ epilenticis et ~atis valet
[Gad. 132 v. 1]; si princeps eat ~atus a sensu
[Ockham Dial. 701]; s1384 frater ‥ finxit se ~atum a mente
[V. Ric. II 51].
3 to alter, transform.
licet ‥ frequenter ad motum ~emur, ad quietem statim naturali desiderio revocamur
[Adel. QN 72]; 1220 pluries ~avit loquelam suam
[CurR VIII 278]; 1310 ingressus ordinem Templariorum, fuit ~atus et ita sublatus infra duos annos quod nec comes ‥ nec alii amici potuerint scire quid de eo fiebat
[Conc. II 362].
2 alienare
v. alleviare(3b)