1 allegiare
v. allegare(3a)
2 allegiare
[OF alegier, (?) < *exlitigare]
, to clear by oath or ordeal. b to admit as accuser.
si se velit adlegiare [AS: hine sylfne treowsian], secundum regis weregildum hoc faciat
[(Quad.) GAS 51]; eat ad ferrum calidum et ~iet manum [AS: ladige pa hond] que inculpatur
[Ib. 159]; ejusdem censure digni sunt, ‥ nisi ‥ se possint adlegiare eodem cyrað vel ordalio predicto
[Ib. 236]; si Anglicus bellum nolit, Francigena compellatus adlegiet se [AS: ladige hine] jurejurando contra eum secundum legem Normannie
[Ib. 483]; diaconus in simplici compellatione cum duobus ‥ diaconibus se ~iet
[(Leg. Hen. I) Ib. 585]. b nemo sine testibus sive ‥ cogentibus circumstanciis in ceteris accusationibus ~iandus est
[GAS 583].