allegoria
allēgŏrĭa, ae, f., = ἀλληγορία,
- an allegory, i.e. a figurative representation of a thought or of an abstract truth, under an image carried through to the end: continuus (usus comparationis) in allegoriam et aenigmata exit, Quint. 8, 6, 14; so id. 8, 6, 52: quae sunt per allegoriam dicta, are spoken allegorically, Vulg. Gal. 4, 24: allegoriarum explanationes, Arn. 5, p. 186 (in Cic. written in Greek, Or. 27, 94; id. Att. 2, 20).
allēgoria, ae, f. (ἀλληγορία), eine rhet. Figur, die Allegorie, d.i. eine anschauliche Darstellung einer allgemeinen Wahrheit unter einem sinnlichen Bilde, wo eine Metapher durch mehrere Vorstellungen durchgeführt wird (noch griech. bei Cic. or. 94 u.s.), rein lat. inversio (s. bes. Quint. 8, 6, 44; vgl. Charis. 276, 4. Diom. 461, 31), continuus (translationis usus) in allegorias et aenigmata exit, Quint.: per allegoriam accipi, Quint.
evangelicae relationis dicta ‥ secundum historiam, ~iam, tropologiam, anagogen digesta
~ia [v. l. alligoria ] est tropus, quo aliud significatur quam dicitur
~iam,gebecnendlicum
ab eadem re sepe ~ia fidem, tropologia mores variis modis †edificet [? l. edificat ]
historialis / est unus; sequitur post allēgōria
Petrus Comestor obiit, qui utriusque Testamenti historias in uno volumine et ~ias in alio compilavit
allēgŏrĭa, æ, f. (ἀλληγορία), allégorie : Quint. 8, 6, 14, etc.