altisonus
altisonus, of lofty sound
altĭsŏnus, a, um, adj. [alte-sonus].
- High-sounding, sounding from on high (very rare and only poet.): cardo, Enn. ap. Cic. Tusc. 3, 19, 44 (Trag. Rel. p. 25 Rib.): in altisono caeli clupeo, id. ap. Varr. L. L. 5, § 19 Müll.: Juppiter, Cic. Carm. Div. 1, 47: parens, Sen. Herc. Oet. 530: maritus, * Claud. Ep. 2, 27.—
- II Trop., high, sublime: Maro, * Juv. 11, 179.
altisonus, a, um (alte u. sono), hoch-, von der Höhe herabtönend, Enn. ann. 575 V.; tr. 8 u. 177: v. Jupiter, Cic. poët. de div. 1, 106. Sen. Herc. Oet. 530. Claud. ep. ad Ser. 31, 27. – übtr., hochtönend = erhaben, Maro, Iuven. 11, 181.
[tube ] clangor ~us congrediendi signum cunctis indicat
ab omnibus Deus ‥ voce ~a collaudatur
verbis altisonis
vocibus altissonis
altĭsŏnus, (14) a, um (alte, sono), qui résonne fort, tonnant de haut : Enn. Scen. 82 ; 177 ; [poet.] Cic. Div. 1, 106 || [fig.] sublime : Juv. 11, 181.
altisonus
adj.
- alte + sonus, of lofty sound: Iuppiter: Maro, Iu.