altitonans
altitonans, high-thundering
altĭtŏnans, antis, adj. [alte-tonans],
- thundering from on high: Juppiter, Enn. Ann. 2, 6: pater altitonans, i. e. Jupiter, Cic. Carm. Div. 1, 12, 19.—Hence, in gen., of wind, loud-roaring: Volturnus, * Lucr. 5, 745.
altitonāns, antis (alte u. tono), hoch oben donnernd, Iuppiter, Enn. ann. 541 V.: ders. pater, Cic. poët. de div. 1, 19: Volturnus, Lucr. 5, 744. – dass. altitonus, a, um, Varr. sat. Men. 92, 2.
altĭtŏnāns, (16) antis (alte, tono), qui tonne dans les hauteurs : Enn. Ann. 541 ; [poet.] Cic. Div. 1, 19 || retentissant dans le ciel : Lucr. 5, 745.
altitonans , antis. adj. et, v. altitonus
See an image
See an image
altitonāns ntis, adj.
- alte + tonans, high-thundering: pater, i. e. Jupiter.