antecantativus
antĕ-cantātīvus, a, um, adj. [canto],
- of or pertaining to a prelude, Marc. Vict. p. 2500 P.
ante-cantātīvus, a, um (ante u. canto) = προῳδικός, zum Vorhersingen eingerichtet (Ggstz. postcantativus, ἐπῳδικός), carmina, Mar. Victor. art. gr. 1, 15, 9 u. 10. p. 57, 18 u. 20 K.
antĕcantātīvus, a, um, qui se chante avant : Mar. Vict. Ars Gramm. 1, 15, p. 57, 18.