antecessio
antecessio, a going before, preceding
antĕcessĭo, ōnis, f. [antecedo].
- A going before, preceding: quae in orbibus conversiones antecessionesque eveniunt, Cic. Tim. 10.—
- II That which goes before, the antecedent cause, as opp. to the final cause (perh. only in Cic.): homo causas rerum videt earumque progressus et quasi antecessiones non ignorat, and understands their course forwards and backwards, i. e. can reason from cause to effect and from effect to cause, Cic. Off. 1, 4, 11: consecutio, antecessio, repugnantia, id. Top. 13.
antecessio, ōnis, f. (antecedo), I) das Vorauseilen, der Vorsprung, quae in orbibus conversiones antecessionesque eveniunt, Cic. Tim. 37. – II) übtr., die vorausgehende, wirkende Ursache, die Bedingung, aus der etw. folgen soll (Ggstz. consecutio), Cic. top. 53: homo causas rerum videt earumque praegressus et quasi antecessiones non ignorat, Cic. de off. 1, 11.
necesse est quod Pascha fieret circa principium Martii vel in Februario, et sic antecedendo secundum ~onem equi-noctii
antĕcessĭō, (16) ōnis, f. (antecedo), ¶ 1 action de précéder, précession : Cic. Tim. 37 ¶ 2 fait qui précède, antécédent : Cic. Off. 1, 11 ; Top. 53.
- 1. het vooruitlopen, voorsprong;
- 2. het voorafgaande, antecedent.
antecessiō ōnis, f
- antecedo, a going before, preceding.—Meton., an antecedent.