antecessus
antĕcessus, a, um, P. a., from antecedo.
antecessus, ūs, m. (antecedo), das Vorhergehen; dah. in antecessum,im voraus, accipere, Sen. ep. 7, 10: dare, Sen. ep. 118, 1. Ps. Quint. decl. 12, 20 (wo noch ed. Bip. in antecessus dare): aliis postlongam diem repono, aliis in antecessum, Sen. de ben. 4, 32, 4: in antecessum sanguine senatus sibi parentabant, Flor. 3, 21, 20. – ➳ Nach Ritschl op. 2, 559 viell. richtiger anticessum; vgl. Gloss. ›anticessum, πρόλημμα‹.
dat ei miser aleator tesseras in ~um
habemus de maneriis nostris liij firmas ‥ ; tot ergo habemus firmas quot sunt septimane in anno, et unum in ~um
1 antĕcessus, a, um, part. de antecedo.
2 antĕcessŭs, ūs, m. , usité dans lʼexpression in antecessum, par avance, par anticipation : Sen. Ben. 4, 32, 4 ; Ep. 7, 10, etc.
➳ in anticessum Sen. Ep. 118, 1.
antecedit, quod ante est. Charta ann. 952. apud Murator. tom. 3. Antiq. Ital. med. ævi col. 147 :
Cum egresso et ingresso suo et exientem in via publica, etusque in fluvio Pado, cum Antecesso suo commune ad se pertinentibus.
du Chevalier au BarizelMS. :
Avint en son definement, Que li chevalier proprement, Qui Antan furent avoec lui, etc.
Et incontinent après sont venuz gens d'armes,... et passez par le païs par deux fois Autan, et de present y sont encores.