antecedens
antecedens, foregoing, preceding
antecēdēns, dentis, PAdi. (v. antecedo), voraus-, vorhergehend, I) im Raume usw.: antecedente operis parte, Plin. 30, 1. – II) in der Zeit: a) im allg.: hora, Ps. Cic.: annus, Plin. u. Suet. – b) insbes., als philos. t.t.: causa, die voraus- od. vorhergehende (bewirkende) Ursache, Cic. de fat. 24 u.ö. – so auch subst., antecedens, das Vorhergehende, früher Stattfindende, als wirkende Ursache (Ggstz. consequens), Cic. top. 88: öfter im Plur., antecedentia (Ggstz. consequentia), Cic. top. 53. Quint. 5, 10, 45 u.a.
antĕcēdēns, entis, part. pr. de antecedo pris adjt , précédent : Plin. , Suet. || [en phil. et rhét.] causa Cic. Fato 24, cause antécédente ; n. pris substt antecedens [opposé à consequens ] Cic. Top. 88, antécédent [opposé à conséquent]; plus souvent au pl. antecedentia, consequentia Cic. Top. 53 ; Quint. 5, 10, 45, antécédents, conséquents.
- 1. voor-, voorafgaand; ➤ antecedente operis parte; hora ~; annus ~;
- 2. (filos. t.t.) causa ~ en subst. neutr. sg. en plur. iets dat voorafgaat en de oorzaak is van.
antecedens , tis. part. et, v. antecedentia
See an image
See an image
antecēdēns entis, adj.
- P. of antecedo, foregoing, preceding: hora.—In philosophy, the antecedent: causa. — Plur.as subst, the premises(of reasoning).