antiquitus

antīquĭtŭs, adv., v. antiquus fin.

antīquitus, Adv. (v. antiquus, wie humanitus v. humanus), I) vor alters, in alten Zeiten, ehemals, Caes. u. Nep. – II) von alten Zeiten her, morem servare, Liv.: iam inde ant., Liv. 9, 29, 8; 22, 61, 1 u. Plin. pan. 82, 7: ant. usque a Chirone ad nostra tempora, Quint.: erat antiquitus institutum, ut etc., Plin. ep. 8, 14, 4.

1 antiquitus [CL] , of old. quod sacra Geneseos auctoritate ~us praefigurabatur Aldh. Met. 2. p. 68; gens Occidentalium Saxonum, qui ~us Geuissae vocabantur Bede HE III 7; c1070 sicut tempore meo juratum est eos ~us illud habuisse Regesta p. 120; haec [terra] ~us pro iii hidis fuit libera DB I 175b; 1300 sicut ipsa aqua ~us currere solebat SelPlForest 119.

2 †antiquitus , ancient. b aged. 1300 ut ~us numerus monachorum ‥ impleretur (Vis. Ely) Camd. Misc. XVII 14 (cf. ib. 1: ad numerum antiqum).  b agyd, ~us, senectus, veteranus PP 7 (cf. ib. 802: anti-quatus).

antīquĭtŭs, (11) adv. (antiquus), ¶ 1 depuis lʼantiquité : quorum antiquitus erat in fide civitas Cæs. G. 6, 4, 2, dont la cité était fidèle depuis lʼantiquité, cf. 6, 12, 2 ; 7, 32, 3, etc. ; jam inde antiquitus Liv. 9, 29, 8, de toute antiquité ¶ 2 dans lʼantiquité, dans les temps anciens : Cæs. G. 2, 4, 1 ; 2, 17, 4 ; Tac. Ann. 4, 65.

antiquitus . adv.
古時。

Suggest a Translation
See an image

antīquitus adv.

• antiquus, in former times, of old, anciently, long ago: Belgas Rhenum antiquitus traductos, Cs.: tectum antiquitus constitutum, N.: insita pertinacia familiae, L.: panicum paratum, long before, Cs.