antipodes
antĭpŏdes, um, m., = ἀντίποδες,
- the antipodes, Lact. 3, 23; Aug. Civ. Dei, 16, 9; Serv. ad Verg. A. 6, 532; hence ironic. of banqueters who turn night to day, Sen. Ep. 122 (in Cic. Ac. 2 (Luc.), 39, 123, written as Greek).
antipodes, um, Akk. as, m. (ἀντίποδες), die Gegenfüßler, Lact. 3, 24. § 4 u. 8; epit. 39, 2. Augustin. de civ. dei 16, 9. Serv. Verg. Aen. 6, 532 (Isid. 11, 3, 24 anders, s.d. Stelle; b. Cic. Acad. 2, 123 noch griechisch). – Daher ironisch von Menschen, die aus Tag Nacht und die Nacht zum Tage machen, Sen. ep. 122, 2. – ➳ Nbf. antipodae, ārum, m., Sall. fr. 3. p. 305, 39 D. Isid. 9, 2, 133. Schol. Bern. Verg. georg. 2, 482 (wo antipodis nostris).
neque ‥ ~arum ullatenus est fabulis accommodandus assensus
respondent patres suos solem apud ~as non vidisse
dum strato Phebus ab axe / antipodum surgat
nonne et ~es sub pedibus nostris esse dicuntur?
hic antepos, hec lamea, A.fayery
antĭpŏdes, (16) um (acc. as ), m. (ἀντίποδες), les antipodes : Lact. Inst. 3, 24, 4 ; Aug. Civ. 16, 9 || gens qui font de la nuit le jour et du jour la nuit : Sen. Ep. 122, 2.
- 1. antipoden (mensen aan de andere kant v.d. aardbol);
- 2. iron. v. mensen die de nacht als dag gebruiken: nachtmensen, nachtbrakers.