apoplecticus

ăpŏplēctĭcus or ăpŏplēctus, a, um, adj., = ἀποπληκτικός or ἀπόπληκτος, med. t.,

• apoplectic, Firm. Math. 3, 14, n. 8; Cael. Aur. Acut. 3, 5 al.

apoplēcticus, a, um (ἀποπληκτικός), zum Schlagflusse geneigt, Plur. subst., apoplēcticī, ōrum, m., Firm. math. 3, 5, 4 u. 3, 14, 8. Cael. Aur. acut. 3, 5, 54.

ăpŏplēctĭcus et ăpŏplēctus, a, um (ἀποπληκτικός, ἀπόπληκτος), frappé dʼapoplexie, apoplectique : C. Aur. Acut. 3, 5, 54 et 55.