apostropha
apostropha, ae, f. u. apostrophē, ēs, f., (ἀπολστροφή), die Abkehr, eine rhet. Figur, wenn der Redner in seinem Vortrage sich von dem Richter ab- u. zu dem Gegner hinwendet u. ihn anredet, Quint. 4, 1, 69. Serv. Verg. Aen. 2, 56. Ps. Ascon. in Cic. II. Verr. 1, 25. Mart. Cap. 5. § 523. Hier. in Ierem. 13 (rein lat. aversus a iudice sermo, Quint. 4, 2, 106; 9, 2, 38, sermo a persona iudicis aversus, Quint. 4, 1, 63, od. bl. oratio aversa, ibid. § 67, u. aversio, Aquil. Rom. § 9).
sit apostropha quarta morarum / qua rem detineas
apostrofus est signum extritae vocalis
sciat [notarius ] ‥ ubi apostrofus subscribi debeat vel dici
prima istarum passionum [prosodie ] vocaturapostrofos secundum Grecum, et Latinus dicit ‘~us’ vel ‘~e’; et notat dictioni precedenti ‥ deesse ‥ ultimam ejus vocalem; et est quasi pars circuli dextra
~a est species accentus que tollit ultimam vocalem diccionis cum sequens diccio inchoat a vocali
~a vel ~es, regressus, reversus ‥; reciprocus,strophos Grece
ăpostrŏpha, æ et ăpostrŏphē, ēs, f. , apostrophe [fig. de rhétorique par laquelle lʼorateur, se détournant du juge, se tourne vers lʼadversaire et lʼinterpelle] : Capel. 5, 523 ; Quint. 4, 1, 69 [ailleurs Quint. 4, 2, 106 ; 4, 1, 67 sermo aversus, oratio aversa ].