apostolatus
ăpostŏlātus, ūs, m. [apostolus],
- the office of an apostle, apostleship (eccl. Lat.), Vulg. Act. 1, 25; ib. Rom. 1, 5 al.; Tert. adv. Marc. 1, 20; Sid. Ep. 7, 4.
apostolātus, ūs, m. (apostolus), das Apostelamt, Tert. adv. Marc. 1, 20 u.a. Eccl.
ecclesia ‥ apostolorum principis ~u insignita
ad ~um vocatus est Paulus
nec enim eorum quisque quos Imperator [sc. Christus ] ipse ad ~um elegit permansit
[habuerunt a Deo ] duodecim apostoli ~um
signaculum ~us ejus [sc. Gregorii ] nos sumus in Domino
Wibertus archiepiscopus Ravennas ‥ de ~u quem contra jus invaserat pulsus
si contra hoc ipse [Calixtus ] ~us sui jure niti vellet
licet nobis aliquando, ~us exigente officio, cum personis religiosis ‥ misericorditer dispensare(
ante provisionem nostram ad summum ~us officium(
in ~u possunt esse plures apostolici
successor ejus in sede Romana Paulus mox in ~us inicio ‥
relatum est ~ui nostro quod ‥(
~ui nostro innotuit
eorum confessiones ‥ nostro ~ui deferre(
quedam miracula que ‥ vestri dignissimi ~us culmini ‥ duximus presentare
Dunstanus candida ~us sui stola a Romano pontifice ‥ infulatus
ăpostŏlātŭs, ūs, m. , apostolat : Tert. Marc. 1, 20.