apostema
ăpostēma, ătis, n., = ἀποστημα (separation), the separation of corrupt matter into an ulcer,
- an abscess, imposthume, Plin. 30, 5, 12, § 40; 28, 15, 61, § 217
apostēma, atis, n. (ἀπόστημα), der Abszeß, das Geschwür (rein lat. abscessus od. suppuratio, s. Plin. 20, 16), Plin. 28, 217. Veget. mul. 2, 55, 2 L. – Nbf. apostēma, ae, f., Veget. mul. 4, 8 lemm. Isid. 4, 7, 19.
‘am [? l. ~a ] commune, †apporeor [? cf. aporrhea ],onsteuum , quibus ejus viscera †coinquinentur [] et inde loquendo exalavit odorem, foetorem : coquerentur EE 346. 7
~a,swyle
sub acella ~a nimii tumoris excreverat
āpostemata rumpit / ‥ nigella
ex ~ate vel ex †pusculis in lingua accidentibus
frenesis est ~a ignitum in anteriori parte cerebri
dicitur ~a a ‘post’ et ‘tumor’, i. tumor superveniens post disposicionem naturalem vel dicitur partis tumor vel preter naturam tumor
species ~atum sunt multe, sc. sex in generali secundum materias sex ex quibus fiunt, sc. quatuor humores, aquositas et ventositas
~a interpretatur ‘colleccio’
postym, seknesse , postema
medicus ‥ asseruit dictam A. infectuosam esse de tribus postumis in corpore
apostēma, æ, f. , Isid. Orig. 4, 7, 19 et apostēma, ătis, n. , Plin. 20, 16, apostume, abcès.
æ, Eodem significatu, quo Apostematio, tom. 1. Maii pag. 539. B :
Antea cruciabatur ex Apostema tabo profluente maximis doloribus.
Hoc anno ægritudo febris epidemialis et Apostematum, quæ regnavit in urbe.