appotus
ap -pōtus (adp-), a, um, adj. (ad
- intens.), drunk, intoxicated (only in the foll. exs.), Plaut. Am. 1, 1, 126 (278); id. Curc. 2, 3, 75 (354); id. Rud. 2, 7, 8 (566); cf. Gell. 7, 7, 7.
appōtus (ad-pōtus), a, um, angetrunken, betrunken, Plaut. Amph. 282 u. Curc. 354; vgl. Gell. 6 (7), 7. § 7.
appōtus (15) ( adp- ), a, um, qui a bien bu : Pl. Rud. 566, etc.