appositivus
appositīvus, a, um (appono) = ἐπιταγματικός, hinzufügbar, v. einem Pronomen, Prisc. 17, 144 sqq. u. 205.
hec est nugatio et nullo modo ~a constructio
intellectus componit ~um et collativum, qui quietari non potest nisi per lucem eternam
appŏsĭtīvus, a, um, qui sʼajoute à un autre : Prisc. Gramm. 17, 144.