appositus
appositus, contiguous, neighboring
appŏsĭtus (adp-), a, um, v. appono, P. a.
appŏsĭtus (adp-), ūs, m. [appono]; in medicine, t. t.,
- an applying, application (only in post-Aug. prose and in abl. sing.): (Mystidanum) volvae prodest adpositu, fotu et inlitu, Plin. 23, 9, 82, § 164; 24, 5, 13, § 22; 24, 6, 15, § 24; Arn. 2, p. 91.
1. appositus (adp.), a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. appono), nahe gelegen an etw., I) eig.: decima regio Italiae app., Plin.: regio urbi apposita, Curt.: castellum flumini app., Tac.: gentes Thraciae app., anwohnend, Curt.: crepido app., daneben hinlaufend, Curt. – II) übtr.: 1) im allg.: audacia (fidentiae) non contrarium, sed appositum et propinquum, liegt ihm nahe, Cic. de inv. 2, 165: iudicis quoque noscenda natura est, iuri magis an aequo sit appositus, ob er sich mehr dem strengen Rechte oder der Billigkeit nähere, Quint. 4, 3, 11. – Plur. subst., apposita, Annäherndes, Quint. 5, 10, 86. – 2) insbes.: a) nahe liegend = gleichs. am Wege, vor Augen liegend, dah. leicht erlangbar, leicht erreichbar, s. Sen. ep. 4, 10; 71, 4. – b) gelegen = bequem, geeignet, brauchbar, anstellig, menses app. ad agendum, Cic.: homo bene app. ad istius audaciam, Cic.: operarius multo appositior ad etc., Cic.: appositissimae gallinae ad pariendum, Varr.: argumentatio adpositissima ad iudicationem, Cic. de inv. 1, 19.
2. appositus, ūs, m. (appono), a) das Hin-, Hinzustellen, ad vitem, Varr. r. r. 1, 7, 5: appositu salinarum, Arnob. 2, 67. – b) das Auflegen, appositu, Plin. 23, 164 u. ö. Ser. Samm. 413.
1 appŏsĭtus (14) ( adp- ), a, um ¶ 1 part. de appono ¶ 2 adjt , a) placé auprès, attenant, voisin : regio urbi apposita Curt. 4, 1, 26, contrée attenante à la ville ; castellum flumini adpositum Tac. Ann. 2, 7, fortin adossé au fleuve || [fig.] audacia non contrarium, sed appositum est ac propinquum Cic. Inv. 2, 165, lʼaudace nʼest pas le contraire [de la confiance en soi], mais un sentiment attenant (qui confine) et voisin, cf. Sen. Ep. 4, 10 ; 71, 4 ; [rhét.] Quint. 5, 10, 86 ; b) placé pour, approprié : homo bene appositus ad istius audaciam Cic. Verr. 2, 5, 188, homme bien fait pour servir son audace ; multo appositior ad ferenda quam ad auferenda signa Cic. Verr. 2, 4, 126, bien plus propre à porter des statues quʼà les emporter ; adpositissimus Cic. Inv. 1, 19.
2 appŏsĭtŭs, abl. ū, m. , application [dʼun remède] : Plin. 23, 164 || action de servir [un mets] : Samm. 413.
- 1. (a) gelegen dicht bij, grenzend aan (m. dat.) [regio urbi; castellum flumini]; (b) (metaf.) liggend dicht bij [audacia fidentiae];
- 2. geschikt, bruikbaar; ➤ menses -i ad agendum.
appositus , a, um. part. p. v. appono. c. s.
c. s. 加之。合式者。— ager ad vitem 可种葡萄之地。
Suggest a Translation
See an image
c. s. 加之。合式者。— ager ad vitem 可种葡萄之地。
Suggest a Translation
See an image
Illud vero quod maxime in causa fuit de Constantiensi Apposito inter fratres studiose ventilatur, etc.
residens, tenens, vel vassallus qui aliunde venit, cui domicilium
appositumest seu assignatum. Charta ann. 1175. inter Access. ad Hist. Cassin. part. 1. pag. 264. col. 2 :
Homines residentes in feudis ipsius ecclesiæ, qui dicuntur Appositi, in jure et potestate ecclesiæ, penitus relaxamus.
appositus (ad-p-)
adj.
- with comp.and sup, contiguous, neighboring: castellum flumini, Ta.: nemus, O.—Fig., bordering upon: audacia fidentiae.—Fit, proper, suitable, appropriate: homo ad audaciam: multo appositior ad ferenda signa: argumentatio appositissima.