appropero
appropero, to hasten, accelerate
ap-prŏpĕro (adp-, Ritschl, Fleck., Baiter, Halm, Weissenb.; app-, Merkel, Kayser), āvi, ātum, 1, v. a. and n.
- Act., to hasten, accelerate (syn.: festino, accelero, maturo, volo, provolo, curro, accurro): opus adeo adproperatum est, ut, etc., Liv. 4, 9: quae (res) summā ope adproperata erat, id. 26, 15; 27, 25: intercisis venis mortem adproperavit, * Tac. A. 16, 14 (cf.: adcelerare mortem, Lucr. 6, 773).—With inf. as object: portasque intrare patentes Appropera, Ov. M. 15, 584.—
- II Neutr., to fly, hasten, hurry somewhere: adde gradum, adpropera, Plaut. Trin. 4, 3, 3 (1010): adproperat, * Ter. And. 475: eum, ut adproperet, adhorteris, Cic. Att. 4, 6, 4; id. ad Q. Fr. 2, 10 fin.—Trop.: ad cogitatum facinus approperare, Cic. Mil. 15.
ap-propero (ad-propero), āvī, ātum, āre, I) tr. beschleunigen, beeilen, coeptum opus, Liv.: mortem, Tac. – m. folg. Infin., Ov. met. 15, 583 sq. – II) intr. sich schleunig wohin od. an etw. machen, adde gradum, appropera! mach schnell! beeile dich! Plaut.: approperate! Cic.: appr. ad cogitatum facinus, schleunig an die Ausführung des beabsichtigten Verbrechens gehen, Cic. Mil. 45.
apprŏpĕrō (13) ( adp- ), āvī, ātum, āre ¶ 1 tr., hâter : Liv. 4, 9, 13 ; 26, 15, 10 ; Tac. Ann. 16, 14 ¶ 2 intr., se hâter : Pl. Cas. 213 ; Cic. Q. 2, 8, 4 ; Att. 4, 3, 6 ; ad facinus Cic. Mil. 45, se hâter vers lʼaccomplissement dʼun crime.
approperō (ad-p-) āvī, ātus, āre.—
- Trans, to hasten, accelerate: opus, L.: intercisis venis mortem, Ta.: portas intrare, O.—Intrans, to hasten, make haste: ad facinus: approperate!