arbustivus
arbustīvus, a, um, adj. [arbustum] (only in Col.).
- Planted with trees: locus, Col. 3, 13, 6.—
- II Bound or fastened to a tree: vitis, Col. 4, 1, 8; id. Arb. 4, 1; 16, 4: positio, id. 4, 1, 6: arbusti Aminei urna, id. 12, 41, 2: genus musti, id. 12, 41, 1.
arbustīvus, a, um (arbustum), an Bäume gesetzt, -angebunden, vitis, Baumrebe, Col. u. Pallad.: genus, von der Baumrebe, Col.
arbustīvus, a, um (arbustum), ¶ 1 planté dʼarbres : Col. Rust. 3, 13, 6 ¶ 2 [en part.] (vigne) mariée à un arbre : Col. Rust. 4, 1, 8.