arcessitio
arcessītĭo, ōnis, f. [arcesso],
- a calling, summons: dies propriae arcessitionis, i. e. the day of death, Cypr. de Mortal. extr.
arcessītio, ōnis, f. (arcesso), die Abberufung, Heimrufung (zu Gott), Eccl.
arcessītĭō, ōnis, f. (arcesso), rappel (à Dieu), mort : Cypr. Ep. 22.
Si quis post Arcessitionem meam abs te pacem petierit: id est, postquam a Deo ex hac vita evocatus fuero. Utitur etiam in Exhortat. ad Martyres, ut et Ruricius Lemovicensis Episcopus lib. 2. Epist. 4.
Accersio, in Libello precum Marcellini et Faustini pag. 65 :
Sed hic vir sanctus, licet sit sæpenumero afflictus, tamen propria Accersione requievit.Ubi leg. forte
Accersitionevel
Arcessitione, id est, morte.
Accersitioetiam hac notione usurpat Julianus Toletanus Episcopus lib. 1. Prognostic. cap. 18.