arcessitor
arcessītor, ōris, m. [arcesso],
- one that calls or fetches another (perh. only in the two foll. exs.): nemo arcessitor ex proximo, Plin. Ep. 5, 6, 45.—Hence, in judic. lang., an accuser, Amm.29, 1, 44.
arcessītor, ōris, m. (arcesso), der Herbeirufer od. -holer, I) im allg.: nemo arcessitor ex proximo, niemand, der mich aus der Nachbarschaft zu einem Gastmahl od. Geschäft auffordert, Plin. ep. 5, 6, 45: mittunt e suis arcessitorem unum, qui requisitum comitem reduceret, Apul. met. 8, 21. – II) Nbf. accersitor; vgl. arcesso a. E.) insbes., als spät. gerichtl. t. t. = der Ankläger, Amm. 29, 1, 44: suorum factorum, Heges. 1, 40, 12.
arcessītŏr, (16) ōris, m. (arcesso), celui qui mande, qui appelle : Plin. Min. Ep. 5, 6, 45 || accusateur : Amm. 29, 1, 44.