ardue
arduē, Adv. (arduus), höchst lästig, quod ardue quaesivit, Greg. ep. 7, 26. ind. 2: indubitata ad deum fides ardue reperitur, Hier. adv. Lucif. 15: quod mihi ardue potuissem optare, Cassiod. var. 8, 11, 3.
ut ‥ ostenderent comitem tam ~e penitentem ad lucis filios pertinere
ardŭē, avec peine, avec difficulté : Hier. Lucif. 15 ; Cassiod. Var. 8, 11, 3 ; S. Greg. Ep. 7, 126, 2.