argumentalis
argūmentālis, e, adj. [argumentum],
- containing proof: narratio, Ascon. ap. Cic. Div. in Caecil. 1.—Adv.: argūmentālĭter, by way of proof, Aggen. Urb. Com. ap. Front. p. 64 Goes.
argūmentālis, e (argumentum), Beweise enthaltend, narratio, Ps. Ascon. Cic. div. in Caecil. 1, 2. p. 100, 13 B.
divisio cum illatione ~i: ‘‥ ne piger esse velis, es piger; ergo male’
argūmentālis, e (argumentum), qui contient une preuve : Ps. Ascon. Cæcil. 1, 2.