argute
argute, ingeniously, impressively, subtly
argūtē, adv., v. arguo, P. a. fin.
argūtē, Adv. m. Compar. u. Superl. (argutus no. II), geistreich, scharfsinnig, sinnreich, spitzfindig, argute cati, Plaut. truc. 493: argute loqui, Cato fr.: contra Stoicos disserere, Cic.: acute arguteque de alqa re conicere, Cic.: callide arguteque dicere, Cic.: aliquid dicere argutius, Cic.: de alqa re argutissime disputare, Cic.
~e, acute
ex signis quibusdam conjecturalibus argumentando de pretentis, ~e futura conjectat
argūtē, (14) dʼune façon fine, piquante, ingénieuse ; argutius Cic. Br. 42 ; Pis. 70 ; -tissime Cic. de Or. 2, 18.
argūtē adv.with comp.and sup.
- argutus, ingeniously, impressively, subtly: respondere: dicere argutius: argutissime disputare.