argumentor
argumentor, to adduce proof
argūmentor, ātus, 1, v. dep. [argumentum].
- To adduce proof of a thing, to prove: ego neque in causis, si quid est evidens, de quo inter omnes conveniat, argumentari soleo, Cic. N. D. 3, 4, 9; id. Verr. 2, 1, 57; id. Att. 3, 12: cum essem argumentatus, id. Brut. 80, 277; Liv. 39, 36 fin. —
- II To adduce something as proof: atque ego illa non argumentabor, quae sunt gravia vehementer, eum corrupisse, etc., Cic. Clu. 24: multa, Liv. 33, 28.—
- III To make a conclusion, to conclude: de voluntate alicujus, Cic. Inv. 2, 44; cf. Auct. ad Her. 4, 35.☞ Pass.: omnia argumentata nomina πιστωθέντα, Aufusius ap. Prisc. p. 792 P.
argūmentor, ātus sum, ārī (argumentum), I) intr. Beweise anführen, durch Gründe dartun, quid porro argumenter, qua de re dubitare nemo possit? Cic.: quid argumentamur, quo pecunia pervenerit? Cic.: nec iure an iniuriā caesi sint argumentari refert, Liv. – arg. de voluptate alcis, Cic.: ego neque in causis argumentari soleo, Cic. – II) tr. etw. als Beweis anführen, si testem, praeterquam quod sciat aut audierit, argumentari et coniecturā prosequi patieris, Cornif. rhet.: ego illa non argumentabor, quae sunt gravia vehementer, eum corrupisse, qui etc., Cic.: multa in eam partem probabiliter argumentatur, Liv. – Partic. pass., omnia argumentata nomina = πιστεθέντα, Aufust. b. Prisc. 8, 17.
argūmentor, (13) ātus sum, ārī (argumentum), ¶ 1 intr., apporter des preuves, raisonner sur des preuves, argumenter : sed quid ego argumentor ? quid plura disputo ? Cic. Mil. 44, mais à quoi bon raisonner ? à quoi bon discuter davantage ? de aliqua re Cic. Inv. 2, 88, etc., argumenter sur qqch. ; [in aliqua re Cic. Scauro 14 ] ¶ 2 tr., produire comme preuve : illa non argumentabor quæ sunt gravia vehementer Cic. Clu. 64, je ne ferai pas état dans mon argumentation de ces considérations qui sont dʼun très grand poids [suivent des prop. inf.], cf. Liv. 33, 28, 8 ; 38, 45, 5 || [avec prop. inf.] : es argumentatus amoris esse hoc signum Cic. Domo 22, tu as voulu prouver que cʼétait une marque dʼamitié || [avec interr. ind.] : argumentaris, quid sit sperandum Cic. Att. 3, 12, 1, tu me démontres avec preuves à lʼappui ce que je dois espérer, cf. Liv. 39, 36, 16.
➳ part. pf. sens passif : Aufustius d. Prisc. Gramm. 8, 17.
argūmentor ātus sum, ārī, dep.
- argumentum, to adduce proof: quo pecunia pervenerit: facultās argumentandi. — To adduce in proof: illa quae sunt gravia: multa probabiliter, L.—To draw a conclusion: de eius voluntate.