artemo
artemo u. artemōn, onis, m. (ἀρτέμων), I) ein über dem Marssegel angebrachtes kleineres Segel, das Bramsegel, Nom. artemo, Lucil. sat. 26, 99: artemon, Isid. 19, 3. § 2 u. 3: Akk. artemonem, Labeo dig. 50, 16, 242. Schol. Iuven. 12, 68. Vulg. act. apost. 27, 40: Abl. artemone, Sen. contr. 7, 1 (16), 2 K. – II) die Leitflasche, der dritte Kloben beim Hebezeuge, Vitr. 10, 2, 9 (10, 5).
1 artĕmō ( -ōn ), ŏnis, m. (ἀρτέμων) ¶ 1 mât ou voile de proue : Isid. Orig. 19, 3, 3 ; Dig. 50, 16, 242 ; Schol. Juv. 12, 69 ¶ 2 3e poulie dʼune moufle : Vitr. Arch. 10, 2, 9.
artisquidam legendum putant.
ad malum et antennam. Rolandinus Patavinus de Factis in Marchia Tarvisina lib. 12. cap. 8. apud Murat. tom. 8. col. 351 :
Sic ratis in pelaga quandoque deperit inconsulta... arbor rumpitur et antenna, spes est remorum inutilis, fractoque remigio quolibet, scit nauta venisse naufragium, et deserit Artemonem.Plura si cupis, Grævium consule in laudatum locum Isidori.
instrumentum artis, Artemon enim etiam dicitur Trochlea pluribus orbiculis instructa et in ima parte tractoriæ machinæ collocata, cui respondit altera in summo machinæ posita, per quas trajiciuntur ductarii funes, a Græco
Artemo, temo, quod fortasse intelligendum de pertica cui velum alligabatur. Mediis temporibus
Artimoniumerat Malus anterior, Gall.
Jal, Archéologie maritime, vol. 2. pag. 395. et 435. Conventio nautica Ludovici IX. procuratores et quosdam Genuenses inter, num. 20 :
Item Artimonium grossitudinis palmorum septem et longitudinis cubitorum triginta quinque, et arbore de medio grossitudinis palmorum sex et longitudinis cubitorum triginta duorum.