artio
artĭo, īvi, ītum, 4, v. a. [1. artus],
- to fit close, to drive in tight (only ante-class.): surculum, Cato R. R. 40, 3; so id. ib. 41, 2: linguam in palatum, Nov. ap. Non. p. 505, 30.
artĭo, īre, v. a. [ars],
- to indue with art; only in the two foll. exs.: artitus: bonis instructus artibus, skilled in arts. Paul. ex Fest. p. 17 Müll. (cf.: centum puer artium, Hor. C. 4, 1, 15).—Hence also endowed with cunning (cf. ars, II. fin.), artful: artiti viri, Plaut. As. 3, 2, 19 (563) in varr. lectt.
artio, s. arto ➳ .
artĭō, (13) īre, v. arto
➳.
Prædictum namque sacculum nec tunc pauperi reddidit, sed Artioni sellæ appendit.