aspirare

aspirare [CL] 1 to breathe, blow. b to aspirate. rursus ~ante vento G. Crispin Herl. 86; ventus ‥ sua contrarietate significans quia non sine numine periclitantibus ~aret W. Cant. Mir. Thom. VI 77; s1386 ~avit aura que classem afflavit in Britanniam Wals. HA II 143; to ande, afflare, asspirare, spirare CathA.  b ad prosam pertinet debitus modus accentuandi et ~andi syllabas Bacon Tert. 324. 2 to inspire, give a blessing. b to favour, approve. c (trans.) to bestow. ~ante superna gratia Bede HA 1; facundae munia linguae / aspirante Deo gestis explebat apertis Frith. 54; quoniam illic divina ~at gratia Enc. Emmae II 17.  b †793 (16c) ego Ceolburga abbatissa de Berden ~avi CS 268; si Deus conamini suo tam fortunate ~aret G. Steph. I 49; s1291 rogavit prior magistrum ‥ ut per pomerium suum ‥ transire liceret; hoc magistro concito ~ante, subdit: “et ultra stratum meum, si necesse foret” Flor. Hist. III 73.  c nostris aspira ceptis charismata mira P. Blois Euch. prol. 1137D. 3 to aspire, long (for); a (w. ad); b (w. in); c (w. ut). a ad laudes hominum vanas sibi conciliandas / qui nimis aspirat insipienter agit Nig. SS 1777; illo quod perpetuum in nobis esse dignoscitur ad perennitatis gloriam ~emus Gir. EH pref. p. 223; s1436 comes Atholie ‥, qui a longo tempore callide ad coronam ~abat Plusc. XI 9.  b s1217 milites sexcenti ‥, qui omnes ~abant in aliena Wend. II 209.  c c1430 qui ~at ut in grege sit precessor Reg. Whet. II 377.