assentator
assentator, a flatterer, fawner
assentātor (ads-), ōris, m. [assentor], one who assents flatteringly, a flatterer (most freq. in Cic.).
- I Lit.: semper auget adsentator id, quod is, cujus ad voluntatem loquitur, vult esse magnum, Cic. Lael. 26, 98: ita fit, ut is adsentatoribus patefaciat aures suas maxime, qui ipse sibi adsentetur et se maxime ipse delectet, id. ib. 26, 97; id. Off. 1, 14, 42; 1, 26, 91; 2, 18, 63; id. Caecin. 5, 14: Adsentatores jubet ad lucrum ire poëta Dives agris, * Hor. A. P. 420.—
- II Trop.: non auctor, sed adsentator mali, one who connives at, Tert. adv. Herm. 10.
assentātor (adsentātor), ōris, m. (assentor), der unablässige Beipflichter, I) im üblen Sinne, der Reder nach dem Munde, Liebediener, Jasager, niedrige Schmeichler, assentator perniciosus, Cic.: quasi assentator populi, Cic.: assentator mulierum, Cic.: ass. reginae humillimus, Vell.: assentatores regii, Liv.: an aliquid intersit inter assentatorem et amicum, Cic.: cavendum est, ne assentatoribus patefaciamus aures, ne adulari nos sinamus, Cic. – II) im guten Sinne, der völlige Beipflichter, Zustimmer zu etw., non auctor, sed assentator mali, Tert. adv. Herm. 10.
adsentator, adolator, blanditor
quod ~oris proprium est, qui ad alterius vivit nutum
hujus donationis et confirmationis mee testes et ~ores sunt hii
assentator , oris. m. et, v. assentatrix
See an image
See an image
Assentatores autem decimarum, etc.Sed Cangius putat legendum,
Accensatores. Si tamen mendum non sit in voce superiori, tam dici potest
Assentare.
adsentātor (ass-) ōris, m
- adsentor, a flatterer, fawner: peniciosus: mulierum: regii, L.