assentire

assentire [CL usu. dep.] 1 to agree (to or with): a (w. dat. or absol.); b (w. ad); c (w. in); d (w. acc. and inf.); e (w. inf.); f (w. quod). si non vis adsentire nobis in tam facili causa Bede HE II 5; illa, licet hoc perfici posse desperet, ~it Map NC IV 16 p. 199; voluntas libere ~it cuilibet bono Duns Sent. I i 4. 16; quibus omnibus multitudo Fratrum Minorum ‥ favet et ~it et adheret Ockham I. & P. 3; s1327 rex ‥ ~ivit Meaux II 354; s1402 rex ‥ non ~iit Eul. Hist. Cont. III 395. b 1384 ad illum se aggreavit et ~ivit IMisc 229/17. c 1268 comitatus Ebor’ ‥ et Lanc’ ~iunt in Johannem ‥ et Adam ‥ ut ipsi ordinent ‥ Cl 557; s1451 [volo] vos ‥ in virum probum ‥, ut ipse illam [majoritatem] reaccipiat, ‥ cordialiter ~ire; ut igitur in ipsum ~iatis ‥ do vobis ‥ consilium Reg. Whet. I 7. d que omnia nemo potest ~ire competere negacioni Wycl. Act. 90. e s1312 ~ivit occidere Robertum Ann. Lond. 219. f 1318 ordinatum est et assensum [DuC.: assisatum] statuente domino rege quod ‥ justicia fiat ‥ (Stat. Rob. I c. 3) APScot 107. 2 (trans.) to abet. s1305 latrones, ‥ ~iente eos quodam Juda de fratribus, ‥ rapuerunt cccc [li.] argenti Flor. Hist. III 128.

Menu

Word wheel

assentire

Saved

Recent