assentor
assentor, to assent constantly, flatter, fawn
assentor (ads-; v. assentior init.), ātus, 1, v. freq. [irreg. for adsensor, from assentior],
- lit., to join one in judgment or opinion (opp. adversor); hence, always to assent, to agree with one in every thing, to flatter (in the class. per. only in prose); with dat.: Etiam tu quoque adsentaris huice? Plaut. Am. 2, 2, 70 (702); cf. assentatrix: (callidus adulator) etiam adversando saepe adsentetur et litigare se simulans blandiatur, etc., Cic. Lael. 26, 99; Vell. 2, 48: tibi adsentabor, Plaut. Most. 1, 3, 89 (245): Negat quis? nego: ait? aio. Postremo imperavi egomet mihi, Omnia adsentari, Ter. Eun. 253; so id. Ad. 270; 988; id. Eun. 490: ita fuit, ut is adsentatoribus patefaciat aures suas maxime, qui ipse sibi adsentetur et se maxime delectet, Cic. Lael. 26, 97: ut nihil nobis adsentati esse videamur, id. Ac. 2 (Luc.), 14, 45: quia mihi ipse adsentor fortasse, id. Fam. 3, 11: Baiae tibi assentantur, flatters you, i.e. endeavors to ingratiate itself into your favor by its sanative powers, id. ib. 9, 12: adsentante majore convivarum parte, Just. 12, 6: cui ergo consilio adsentabimur? Tert. Exhort. ad Cast. 4.
as-sentor (ad-sentor), ātus sum, ārī (Intens. v. assentior), I) überall beistimmen od. beipflichten, in allem Recht geben, nach dem Munde reden und so schmeicheln (Ggstz. adversari), (callidus adulator) etiam adversando saepe assentatur et litigare se simulans blanditur, Cic.: benevolentiam civium blanditiis et assentando colligere turpe est, Cic.: qui ipse sibi assentatur et se maxime delectat, Cic. – m. allg. Obj. im Acc., ut nihil nobis assentati esse videamur, Cic.: negat quis, nego; ait, aio; postremo imperavi egomet mihi omnia assentari; Ter.: Baiae tibi assentantur, sucht sich bei dir einzuschmeicheln durch seine Heilkräfte, Cic. – II) im guten Sinne = beistimmen, etiam tu quoque assentaris huice, Plaut.: nunc ne eius causā vapulem, tibi potius assentabor, Plaut.: iis assentabatur... iis adversabatur, Vell.: cur ergo consilio assentabimur? Tert. – u. durch Handbewegung, manus lenior promittit et assentatur, citatior hortatur, Quint. 11, 3, 102.
See: assentari
- 1. met alles instemmen, vleien;
- 2. (pre- en postklass.) (in positieve zin) instemmen.
assentor , aris, atus sum, ari. d.
奉承。隨和。Ego non tibi assentor 吾不諂汝。
Suggest a Translation
See an image
奉承。隨和。Ego non tibi assentor 吾不諂汝。
Suggest a Translation
See an image
adsentor (ass-) ātus, ārī, freq.
- adsentior, to assent constantly, flatter, fawn: id adsentandi (sc. causā) facere, T.: (adulator) adversando adsentetur: huic, T.: qui ipse sibi adsentetur: Omnia, in everything, T.: nihil.