assimulatio
assimulatio, a feigned assent
assĭmŭlātĭo (better ads-, not assĭ-mĭlātĭo; v. assimulo fin.), ōnis, f. [assimulo], an assimilating.
- I A being similar, similarity, likeness: prodigiosa adsimulatio, Plin. 11, 49, 109, § 262.—
- II In rhet., a feigned adoption of the opinion of one's hearers: est (adsimulatio) cum id, quod scimus facile omnes audituros, dicimus nos timere, quomodo accipiant; sed tamen veritate commoveri, ut nihilo setius dicamus, Auct. ad Her. 4, 37, 49.—
- III A comparison of one thing with others: dolosa, Dig. 2, 18, 19, § 24; Cod. Th. 16, 2, § 18.
assimulātio (adsimulātio), auch assimilātio (adsimilātio), ōnis, f. (assimulo, assimilo), die Ähnlichmachung; dah. I) im allg.: a) die ähnliche Bildung, mulierum paucis prodigiosa assimilatio, Plin. 11, 262 M. u. D. – b) das Invergleichbringen, Tac. ann. 15, 49: einer Sache mit einer andern, dolosa, Cod. Iust. 2, 18 (19), 24; vgl. Cod. Theod. 16, 2, 18. – II) prägn.: a) die Erdichtung, fabulosa assimilatio, Cic. (?) b. Favon. Eulog. comm. ad somn. Scip. p. 401, 3 B. – b) als rhet. t. t., das verstellte Sich-Annähern des Redners an die Meinung der Zuhörer, die Verstellung, Cornif. rhet. 4, 50.
- 1. gelijkheid, gelijkenis; vergelijking;
- 2. veinzerij.
assimulatio , onis. f. et, v. assimulo
See an image
See an image
adsimulātiō ōnis, f
- a feigned assent, Her.