astrologus

astrŏlŏgus, i, m., = ἀστρολόγος.

• An astronomer (class. for the later astronomus; v. the preced. art.), Varr. R. R. 2, 1, 7; 2, 3, 7; Cic. Div. 2, 42, 87; and in a pun: (Verres) novus astrologus, qui non tam caeli rationem quam caelati argenti duceret, etc., Cic. Verr. 2, 2, 52, 129.—
• II A star-interpreter, astrologer: Astrologorum signa in caelo quaesit, observat, Enn. Trag. Rel. p. 42 Rib.; Cic. Div. 1, 58, 132; 1, 6, 12; 1, 39, 85; id. Fam. 6, 6; Juv. 6, 554; Suet. Ner. 36.

1. astrologus, ī, m. (ἀστρολόγος), I) der Sternkundige, Enn. tr. 275 (199). Varr. sat. Men. 280. Varr. r. r. 2, 1, 17. Cic. de div. 2, 88 u.a. Col. 11, 1, 31. – II) der Sterndeuter, Cic. de div. 1, 12 u. 85 132. Iuven. 6, 554. Suet. Ner. 36, 1.

2. astrologus, a, um (ἀστρολόγος), astrologisch, primus Georgicorum est totus astrologus, Fulg. contin. Verg. p. 139 M. (= p. 84, 9 H.).

astrologus [CL < ἀστρολόγος] , astronomer. b astrologer. inferiores orbes septem planetarum moventur contra firmamentum secundum omnes ~os Comm. Sph. 282.  b ~us vel magus vel mathematicus, tungelwitega, geberdwiglære Ælf. Gl.; hoc ipsum astronomie sue beneficio sibi ~us repromittit J. Sal. Pol. 440C; ~us, phisicus et medicus de tempore, licet varie, considerant: ille, ut effectum superiorum motuum, et ut causam naturalium inferiorum Bacon VI 1; veri mathematici et astronomi seu ~i, qui philosophi sunt, non ponunt necessitatem et infallibile judicium in rebus contingentibus de futuro Id. Maj. I 246.

astrŏlŏgus, (14) ī, m. (ἀστρολόγος), ¶ 1 astronome : Cic. Div. 2, 87 ; Varro R. 2, 1, 7 ¶ 2 astrologue : Cic. Div. 1, 132, etc. || -lŏgus, a, um, de lʼastronomie : Fulg. Virg. 139.

astrologus , i. m.
習天文者。

Suggest a Translation
See an image

astrologus ī, m

• , ἀστρολόγος, an astronomer: novus.—An astrologer, C., Iu.