attamen
attamen, but nevertheless
attămen, adv., v. tamen.
at-tamen (meist getrennt geschr.), Coni., aber doch, allein, Liv. 3, 56, 5. Sen. contr. 9, 2 (25), 16 u.a.
nunc mea divinis complentur viscera verbis / ‥ at tamen ex isdem nequeo cognoscere quicquam
accendite ergo lucernam illam ‥; ~en scitote quia non est mea
Dunstanus ‥ jam ‥ post tergum omnia posuerat; ~en ‥ hoc ‥ responsionis jaculum vibrat
ineptum eum ad hoc intelligit; ~en, quia non potest alias, ipsi confitetur
es maximus; attamen esto / flexilis
Oxonie ‥ persevero; propter ~en subsidii ‥ defectum sum ‥ perturbatus
cui licet in terris stirpis generamina surgant, / attamen in caelis virtutum culmina scandit
quamlibet non esset expertus vulnera ferri, / ‥ attamen illustrem meruit confessio palmam
attămĕn, (12) ¶ 1 [en deux mots] : at tamen, mais cependant ; [dans Cicéron surtout après si, si non, si minus, du moins] : aliquem remunerare si non pari, at grato tamen munere Cic. Br. 15, répondre au présent de qqn par un présent sinon égal, du moins qui fasse plaisir, cf. Or. 103 ; Fam. 9, 6, 3 ; de Or. 3, 14, etc. ¶ 2 [en un seul mot] = tamen : Sen. Rhet. Contr. 9, 216, etc. ; Col. Rust. 2, 14, 5, etc.
Omni vitiorum Attamine mansit incontaminatum.
Setaceum seu cribrum, apud Laur. in Amalth. ex Cath. Glossar.
Dictus Paulus et socii pro reparatione et Attamine dictorum bonorum et rerum fecerunt expensas.Vide mox Attare.
at-tamen
- conj, but nevertheless, H.