attonitus
attonitus, thunderstruck, stunned, astounded
attŏnĭtus (adt-), a, um, v. attono, P. a.
1. attonitus (adtonitus), a, um, PAdi. (v. attono), wie vom Donner gerührt (s. Serv. Verg. Aen. 3, 172), betäubt, besinnungslos, a) körperlich: α) übh.: intremui post hoc fulmen attonitus, Petr.: attonitae aures, Curt.: attonitos subitus tremor occupat artus, Ov.: gutta per attonitas ibat oborta genas, Ov. – β) (= βλητός) vom Schlage betäubt, -gerührt, kataplektisch, attonitos raro videmus, Cels. 3, 26. § 1. – b) geistig: α) wie vom Donner gerührt, wie vom Blitz getroffen = bestürzt, verblüfft, erstaunt, von einem gewaltigen Eindruck od. einer Begierde mächtig ergriffen, sinnlos (vgl. Korte Lucan. 5, 476. Lörs Ov. trist, 1, 5, 3), magna pars integris corporibus attoniti concidunt, Liv.: vigiles attoniti et stupentibus similes procul stabant, Curt.: mater ad auditas stupuit ceu saxea voces attonitaeque diu similis fuit, Ov.: attonitis haesere animis, Verg.: neque populi aut plebis ulla vox, sed attoniti vultus et conversae ad omnia aures, Tac.: nulla res urget magis attonita (sinnlose), Sen.: domus att., Verg.: arces att., Sil.: v. Abstr., attonita orbitas, die tieferschütterte, Plin. pan. 38, 3: att. diligentia, gespannte, Tert. praescr. haer. 43. – m. Ang. wodurch? durch Abl., quasi formidine attonitus, Sall. fr.: novitate ac miraculo attoniti, Liv.: novitate rei attoniti, Sen.: Graecia omnis admiratione eius attonita, Iustin.: inconcessis puellae ignibus attonitae, wie von Sinnen, Ov. – m. Ang. worüber? durch Genet., attonitus serpentis equus, Sil. 6, 231: attoniti caeli visus equi, Sil. 14, 246: durch de m. Abl., mens att. (tief bekümmert) de lodice paranda, Iuven. 7, 66 sq. – m. Ang. worauf? (= gespannt auf usw.) durch Dat., huic operi, Apul. met. 4, 22: voluptario spectaculo, ibid. 10, 35: durch in u. Akk., in proventum prosperiorem, ibid. 11, 20. – β) (= ἐνθουσιάζων) in Verzückung geraten, enthusiasmiert, begeistert, attonitae Baccho matres, Verg.: vates, Hor.: Britannia hodieque eam (artem) attonita celebrat tantis caeremoniis, ut etc., Plin. – übtr., v. Abstr., attonitae quorundam persuasiones, exaltierte (überspannte) Überzeugungen, Plin. 29, 28.
2. attonitus (adtonitus), Abl. ū, m. (attono), die Verzückung, Begeisterung, Ven. Fort. 8, 6, 134.
in occiduis oceani finibus Jove tonante ‥ occidentales reguli, tonitruis ejus ~i, pacis adepte beneficio fulminis ictum prevenerunt
~us,hlysnende, afyrhte
omnem ‥ tragoediam ‥ ~is spectatoribus resurgens ‥ patefecit
cum aliquantulum horae quasi adtonitus maneret
monachi ‥ pro tali ‥ tumultu tam pavidi quam ~i
ingressus †accritam [? l. attritam ] et †actomuam [? l. attonitam ] regionem
per longa secula in sepulcris soporata volumina expergiscunt ~a
- 1. als door de donder getroffen, verdoofd [aures]; ➤ mater attonitae similis fuit (Ov.); attonitos subitus tremor occupat artus (Ov.);
- 2. geschokt, verbijsterd, ontzet [magnitudine periculi; voce deorum; formidine; novitate ac miraculo];
- 3. in extase, bezield [vates].
attonitus (adt-)
adj.
- P. of attono, thunderstruck, stunned, astounded: magna pars, struck with terror, L.: animi, V.: talibus visis, V.: turbine rerum, O.: miraculo, L.: domus, awe-struck, V.: voltūs, Ta.— Inspired, frenzied: Baccho matres, V.: vates, H.—Frantic, demented: Proetides, O.