attono
attono, to thunder at, stun, terrify
- to thunder at; hence, to stun, stupefy (a poet. word of the Aug. per.; most frequent as P. a.; syn.: percello, perturbo, terreo): altitudo attonat, Maecen. ap. Sen. Ep. 19: quis furor vestras attonuit mentes! Ov. M. 3, 532; id. H. 4, 50.
- —Hence, attŏnĭtus (adt-), a, um, P. a., thundered at; hence trop. as in Gr. ἐμβροντηθείς, ἐμβρόντητος.
- A Thunderstruck, stunned, terrified, stupefied, astonished, amazed, confounded: attonitus est stupefactus. Nam proprie attonitus dicitur, cui casus vicini fulminis et sonitus tonitruum dant stuporem, Serv. ad Verg. A. 3, 172: quo fragore edito concidunt homines, exanimantur, quidam vero vivi stupent, et in totum sibi excidunt, quos vocamus attonitos, quorum mentes sonus ille caelestis loco pepulit, Sen. Q. N. 2, 27: aures, Curt. 8, 4, 2; Petr. 101: talibus attonitus visis ac voce deorum, Verg. A. 3, 172: attonitus tanto miserarum turbine rerum, Ov. M. 7, 614; 4, 802; 8, 777; 9, 409 and 574; 11, 127; 8, 681 al.: alii novitate ac miraculo attoniti, Liv. 1, 47; 2, 12; 5, 46; 3, 68 fin.; 7, 36; 30, 30; 39, 15; 44, 10: subitae rei miraculo attoniti, Tac. H. 4, 49; so id. ib. 2, 42; 3, 13. —With de: mentis de lodice parandā Attonitae, crazed, bewildered about getting a bed-blanket, Juv. 7, 67.—Also without an abl.: Attonitae manibusque uterum celare volenti, Ov. M. 2, 463: mater ... Attonitae diu similis fuit, id. ib. 5, 510; 6, 600; 12, 498: ut integris corporibus attoniti conciderent, Liv. 10, 29: attoniti vultus, Tac. H. 1, 40: circumspectare inter se attoniti, id. ib. 2, 29: attonitis etiam victoribus, id. ib. 4, 72: attonitā magis quam quietā contione, id. A. 1, 39: attonitis jam omnibus, Suet. Caes. 28; id. Claud. 38; id. Dom. 17: attonitos habes oculos, Vulg. Job 15, 12; ib. Prov. 16, 30.—Poet., with gen.: attonitus serpentis equus, Sil. 6, 231.—Also poet. transf. to inanimate things: neque enim ante dehiscent Attonitae magna ora domūs, Verg. A. 6, 53 (but acc. to Serv. in an act. sense, syn. with attonitos facientes, stupendae, stunning, terrifying, as pallida senectus, etc.): mensa, Val. Fl. 1, 45: arces, Sil. 4, 7 Drak.: quorundam persuasiones, Plin. 29, 1, 8, § 28. —
- B Seized with inspiration, smitten with prophetic fury, inspired, frantic: attonitae Baccho matres, Verg. A. 7, 580: Bacchus attonitae tribuit vexilla catervae, Stat. S. 5, 1, 116: Vates, * Hor. C. 3, 19, 14.—* Adv.: attŏnĭtē, frantically, etc.: Britannia hodieque eum attonite celebrat etc., Plin. 30, 1, 4, § 13 (Jan, attonita).
- 1. (postklass.) met bliksem of donder(slag) treffen;
- 2. (poët.) verbijsteren, in de war brengen; ➤ quis furor vestras attonuit mentes?
- to thunder at, stun, terrify: mentes, O.: Attonitus est committi potuisse nefas, O.
-
…Confremuere omnes studiisque ardentibus ausum talia deposcunt. Sic, cum manus inpia saevit sanguine Caesareo Romanum exstinguere nomen, attonitum tanto subitae terrore ruinae humanum genus est totusque perhorruit orbis nec tibi grata minus pietas, Auguste, tuorum est…
Ovid, Metamorphoses
-
…est numine quando iam propiore dei. Cessas in vota precesque, Tros ait Aenea Cessas Neque enim ante dehiscent attonitae magna ora domus. Et talia fata conticuit. Gelidus Teucris per dura cucurrit ossa tremor, funditque preces rex…
Vergil, Aeneid
-
…nec aliter iudicari passurum se adfirmans. Tum dicere iussus Philotas, sive conscientia sceleris sive periculi magnitudine amens et attonitus, non attollere oculus, non hiscere audebat. Lacrimis deinde manantibus, linquente animo in eum, a quo…
Curtius Rufus, Quintus, Historiae Alexandri Magni
-
…terrae proiectum temere et patulo caelum ore trahentem dira canum rabies, morsu depasta cruento, dissicit. hic vero attonitas ut nuntius aures matris adit, pulsi ex animo genitorque pudorque et metus ipsa ultro saevis plangoribus amens tecta replet…
Statius, P. Papinius, Thebais
-
…praesepio. At ego quamquam eximie fatigatus et refectione virium vehementer indiguus et prorsus fame perditus, tamen familiari curiositate attonitus et satis anxius, postposito cibo qui copiosus aderat, inoptabilis officinae disciplinam cum delectatione quadam arbitrabar. Dii boni…
Apuleius, Metamorphoses
-
…ad Traiani forum venisset, singularem sub omni caelo structuram, ut opinamur, etiam numinum assensione mirabilem, haerebat attonitus, per giganteos contextus circumferens mentem, nec relatu effabiles, nec rursus mortalibus appetendos. Omni itaque spe huius…
Ammianus Marcellinus, Rerum Gestarum
-
…latus ense riget Sphinx, iam regnum matrisque sinus fidasque sorores spe votisque tenet, tamen et de turre suprema attonitam totoque exstantem corpore longe respicit Argian ; haec mentem oculosque reducit coniugis et dulces avertit pectore Thebas. Ecce inter…
Statius, P. Papinius, Thebais
-
…qui cantu flexit scopulos digitisque canoris compulit auritas ad plectrum currere silvas, cum starent Hebri latices cursuque ligato fluminis attoniti carmen magis unda sitiret. Huic quondam iuveni reparatio credita pacis Assyriae ; stupuit primis se Parthus in annis consilium…
Sidonius Apollinaris, Carmina
-
…Aesonium praedicto sistere luco. protinus hinc Iris Minyas, Cytherea petivit Colchida ; Caucaseis speculatrix Iuno resedit rupibus, attonitos Aeaea in moenia vultus speque metuque tenens et adhuc ignara futuri. Vix primas occulta Venus prospexerat arces, virginis…
C. Valerius Flaccus , Argonautica
-
…Adeo vel cum exitio provinciarum festinabatur, ne bellicosus homo memorabilis alicuius facinoris auctor nuntiaretur aut socius. Ideoque his attonitus malis, exploratores ad nos saepe mittendo, licet ob custodias artas nullus facile oppidum poterat introire, et utilia…
Ammianus Marcellinus, Rerum Gestarum