aversatio
āversātĭo, ōnis, f. [aversor],
- a turning of one’s self away, aversion (post-Aug. and rare): tacita aversatio, Quint. 8, 3, 65: alienorum processuum, Sen. Tranq. 2 med.
āversātio, ōnis, f. (aversor), die Abneigung, der Abscheu, tacita aversatio et timida verecundia, Quint. 8, 3, 65: m. Genet. obi., aversatio alienorum processuum et suorum desperatio, Sen. de tranqu. anim. 2, 11: quia infixa nobis eius rei aversatio est, Sen. ep. 97, 16: Plur., Sen. de ira 1, 4, 3 Gertz.
āversātĭō, (14) ōnis, f. (aversor), éloignement, dégoût : Quint. 8, 3, 65 ; alienorum processuum Sen. Tranq. 2, 11, jalousie haineuse de la fortune dʼautrui.