bellule
bellŭlē, adv., v. bellulus fin.
bellulē, Adv. (bellulus), Plaut, fr. b. Paul. ex Fest. 36, 4. Apul. met. 5, 31 u.a. – Von.
bellŭlē (dim. de belle ), joliment : Pl. d. P. Fest. 36, 4 ; Apul. M. 10, 16.
bellule . adv. (bellus.) et, v. bellulus
See an image
See an image