bellulus
bellŭlus, a, um, adj. dim. [bellus],
- pretty, fine, lovely, beautiful (ante- and post-class.); edepol haec quidem bellula est, Plaut. Mil. 4, 1, 43 (989); id. Cas. 4, 4, 22 (835); id. Poen. 1, 2, 134 (343); Inscr. Murat. 1514, 3.— Adv.: bellŭlē, prettily, finely, etc., Plaut. ap. Paul. ex Fest. p. 36 Müll.; Ap. Met. 10, 16, 14; 11, 30, 12.
bellulus, a, um (Demin. v. bellus), gar hübsch, gar allerliebst, gar niedlich, papilla, Plaut. Cas. 848: puella, Plaut. mil. 989.
bellŭlus, (16) a, um (dim. de bellus ), joliet, gentillet : Pl. Cas. 848 ; Pœn. 347.