benigniter
bĕnignĭter, adv. (ante-class. for benigne),
- kindly, benignly, Titin. ap. Non. p. 510, 13; Prisc. p. 1010 P.
benīgniter, Adv. (benignus), gütig, Titin. com. 49.
~er,medomlice
pro modo innate benignitatis vestre ~er audire
bĕnignĭtĕr, c. benigne, avec bonté : Titin. d. Non. 510, 13.
benigniter . adv. et, v. benignus
See an image
See an image