benevole
benevole, kindly
bĕnĕvŏlē, adv., v. benevolus fin.
benevolē (benivolē), Adv. (benevolus), wohlwollend, mit Wohlwollen, gütig, quos (Torquatos) paulo ante erga nos amice et b. collegisti, aus Fr. u. Wohlw. gegen mich angeführt hast, Cic.: fideliter benevoleque praesto esse alci, Cic. – Compar. benevolentius, Boëth. de diff. top. 4. – Superl. benevolentissime, Augustin. ep. 22, 1 u. 166, 8.
nec veniet, ‥ licet summonitus fuerit, nisi quando benivole venire potest
bĕnĕvŏlē (15) (benevolus), avec bienveillance : Cic. Fin. 1, 34 ; Fam. 13, 21, 2 || -entius, -entissime : latin tardif.
benevolē (not beniv-), adv.
- benevolus, kindly: fieri: praesto esse alcui.