benignor
bĕnignor, āri, 1, v. dep. [benignus],
- to rejoice, take delight (eccl. Lat.): in operibus ejus, Vulg. 3 Esd. 4, 39.
benīgnor, ārī (benignus), zufrieden sein, sich wohl fühlen, Vulg. 3. Esdr. 4, 39.
bĕnignor, ārī (benignus), intr., se réjouir : Vulg. 3 Esdr. 4, 39.