bestialis

bestĭālis, e, adj. [bestia],

• like a beast (post-class. and rare): villi, Prud. Cath. 7, 153.—Trop., fierce: nationes, Sid. Ep. 4, 1.

bestiālis, e (bestia), I) tierisch, von Tieren, villi, Prud. cath. 7, 153: animae, Augustin. lib. arbitr. 3, 69: saevitia, Ambros. de off. 2, 4, 11. – II) wild wie Tiere, bestialisch, natio, S idon. ep. 4, 1: mens, Augustin. de civ. dei 18, 18. p. 241, 29 D.; u. dgl. oft bei Eccl.

bestialis , a of a beast. b beastly, bestial. a aut ~i more aut humano corpus comedere Lanfr. Corp. & Sang. 434B; quod ‥, ~i exemplo admonitum, ‥ genus humanum sequitur Adel. QN 39; que sub ~i forma humana verba proferret Gir. TH II 19.  b Deus fecit Adam ‥ ut ‥ non illa [propagandi potestate] uteretur ~i et irrationali voluptate sed humana et rationali voluntate Anselm (Orig. Pecc .10) II 152; “non cessatis ‥ eos verberare? et cum adulti sunt quales sunt? ” “hebetes,” inquit, “et ~es” Eadmer V. Anselmi I 22; quid eo ~ius, qui ‥ de media nocte surgit ut ‥ pugnet ad bestias J. Sal. Pol. 389D; homo sine literis ‥ in ~em dilabitur stoliditatem M. Par. Min. 1. 4; delectationibus ~ibus Bacon CSPhil. 411; s1459 (v. belualis).

bēstiālis, e (bestia), de bête : Prud. Cath. 7, 153 || bestialis natio Sid. Ep. 4, 1, nation sauvage.