bestiarius
bestiarius, one who fights with wild beasts
bestĭārĭus, a, um, adj. [id. I. B.],
- of or pertaining to beasts: ludus, a fight with beasts, Sen. Ep. 70, 20; 70, 22.—Usu. as subst.: bestĭārĭus, ii, m., one who fights with wild beasts in the public spectacles, a beast-fighter, θηριομάχης (persons hired, or criminals: the former with weapons, and as victors rewarded; the latter, unarmed, and sometimes bound, Vop. Aur. 37; Tert. Pud. 22): praeclara aedilitas! Unus leo, ducenti bestiarii, Cic. Sest. 64, 135: gladiatoribus et bestiariis obsedere rem publicam, id. Vatin. 17, 40; so id. Q. Fr. 2, 6, 5; Sen. Ben. 2, 19, 1: ludus bestiariorum, Sen. Ep. 70, 17; * Suet. Claud. 34.
bestiārius, a, um (bestia), die Tiere betreffend, Tier-, I) adi.: ludus, Tierkampf (zwischen Tieren u. Menschen, als Schauspiel), Sen. ep. 70, 22 (vorher § 20 ludus bestiariorum genannt). – II) subst., bestiārius, ī, m., der Tierkämpfer, Tierfechter (θηριομάχης, Mietlinge od. Verbrecher, erstere mit Waffen u. als Sieger belohnt, letztere ohne Waffen, zuw. gebunden), Cic. u.a.
felle , ‥ barbaricus, bestius, ~ius
~ius, venator bestiarum
licenciam ‥ pascendi ‥ in landis nostris ~ium seu animalia
a derye , androchiarium
~ium, de naturis bestiarum
cum ‥ libro ‥ cum moralisationibus volucrum et bestiarum vocato ~io
in uno volumine ubi est etiam ~ius
bēstĭārĭus, (13) a, um (bestia), de bête féroce : bestiarius ludus Sen. Ep. 70, 22, jeu où combattent hommes et bêtes sauvages || m. pris substt , bestiaire, gladiateur combattant contre les bêtes féroces : Cic. Sest. 135, etc.
Bestiarium2, Pecus. Charta Jacobi reg. Aragon. ann. 1232. in Chartul. Campan. fol. 549. col. 2 :
Ubique sui Bestiarii et ganati franche et libere et salve ac secure pascantur.
bēstiārius ī, m
- bestia, one who fights with wild beasts(in the shows): ducenti.