bigener
bĭgĕner, ĕra, ĕrum, adj. [bis-genus, like degener from de-genus, and bicorpor from bis-corpus],
- descended from two different races, hybrid, mongrel, Paul. ex Fest. p. 33, 14 Müll.: muli et hinni bigeneri atque insiticii, Varr. R. R. 2, 8, 1.
bigener, era, erum (bis u. genus), von zwei verschiedenen Geschlechtern abstammend, ein Bastard, hinni, Varr. r. r. 2, 8, 1; vgl. Paul. ex Fest. 33, 14. Isid. 12, 1, 61. – ➳ Nom. bigines, Gloss. IV, 26, 3.
bĭgĕnĕr, ĕra, ĕrum (bis, genus), engendré de deux espèces différentes [comme le mulet], hybride : P. Fest. 33, 14 ; Varro R. 2, 8, 1.